در ادامه این یادداشت می خوانیم: اما این گشایش دروازه ها
نباید فقط منجر به واردات و ایجاد اشتغال برای خارجی ها باشد. همان طور که
رئیس جمهوری در مراسم روز ملی فناوری فضایی به برجام 2 اشاره داشت، برجام
اول مربوط به سیاست خارجی و برجام دوم مربوط به سیاست داخلی است.
برجام
همان برنامه جامع اقدام مشترک بین ایران و گروه 1+5 بود و امروز نیازمند
«برنامه جامع مشترک ملی» هستیم. اگر درک درستی از وضعیت داخلی کشور برای
سرمایه گذاران و بنگاه های اقتصادی و حتی عموم مردم موجود نباشد خروجی
برجام می شود واردات و نابودی اشتغال داخلی که با عدم کنترل ورود اقلام به
دروازه داخلی موجبات سخت ترین شرایط را برای کالاهایی که چندین و چند سال
برای تولید آن زحمت رفته است، فراهم می کند.
بازار سال های اخیر
ارتباطات و فناوری اطلاعات نشان می دهد که فعالان این حوزه با همت و مقاومت
توانستند جنگ اقتصادی را پشت سر بگذارند؛ با تداوم در این جنگ باید در
مصرف کالاهای داخلی هم همت کرده تا تولید داخل رونق و اقتصادی شود و به
دنبال آن شاهد رونق کشور باشیم.
آنچه نشانگر راهبردهای اقتصاد مقاومتی
در دوران تحریم و رهنمودهای رهبر معظم انقلاب اسلامی است، ایجاد اشتغال
توسط استفاده مردم از محصولات داخلی است؛ البته مردم، دولت و بخش خصوصی هر
سه باید با هم این مسئله را مدنظر قرار دهند. چنان که عده ای محدود، در سخت
ترین شرایط اقتصادی ناشی از بحران های تحریم و رکود با تلاش های خستگی
ناپذیر دست به تولید سخت افزار یا نرم افزاری در حوزه ارتباطات و فناوری
اطلاعات زدند؛ شرایطی که در بسیاری از بازارها به علت شرایط سخت، عده ای
دست نگه داشته بودند و در حالت انتظار به سر می بردند تا بلکه شمایی از
اوضاع پس از توافقات بر آن ها روشن شود و عطای سرمایه گذاری در صنایع مختلف
به خصوص ارتباطات فناوری اطلاعات را به لقای آن بخشیده بودند و حتی برخی
شرکت های پیمانکاری این حوزه بخشی از فعالیت های خود را متوقف و شروع به
کوچک و کوچک تر شدن کردند و نگرانی عظیمی را در بازار این حوزه به وجود
آوردند.
علیرغم این مواضع، امروز با به وجود آمدن شرایطی که عده ای
چندین سال منتظر آن بودند، انتظار می رود از این سال به بعد برای صنعت کشور
و حوزه ارتباطات، سال های اقتصادی رقم خواهد خورد و سکوتی که در بازار
حوزه ارتباطات بود ناگهان به فریادی هر چند وارداتی تبدیل شود.
قابل
درک است که رفع تحریم ها، گشایشی در اقتصاد کشور و روند اجرایی مالی و
اقتصادی ایجاد خواهد کرد که از جمله آثاری که برجام خواهد داشت، برقراری
ارتباطات بانکی، حمایت های مالی از جمله از سرگیری کمک های مالی وام های
بین المللی به دولت و حل مشکل دسترسی به منابع ارزی ایران در کشورها و
امکان نقل و انتقال آن ها است.
مهم تر از این موارد، کاهش هزینه های
عملیات ارزی است که تاکنون بسیار پرهزینه بوده است. به طوری که در گذشته
برای برخی کالاهای اساسی که اجبار به واردات آن ها در این حوزه بود؛ بیش از
قیمت واقعی هزینه می شد. حال با رویکرد جهانی شدن که ریسک آن تمرکز بیشتر
بر روی واردات است، می توان با تقویت رویکرد فاصله گرفتن ماهیت بودجه
کشــور از دلارهای نفتی و پیشروی به سمت منابع غیرنفتی مثل فناوری؛ این
نقطه تهدید را به فرصت تبدیل کرد.
با نگاهی به حوزه ارتباطات و فناروی
اطلاعات و تاریخ آن در شرکت های بزرگ مشخص است که توسعه توسط این صنعت با
افزایش سهم بازار میسر خواهد شد و استفاده کننده صرف توفیقی از این حوزه
محصول نمی کند. لذا نباید با تفکر پساتحریم غرق در واردات بی رویه کالا
شویم و اجازه دهیم سیل واردات، تولید داخلی را که با زحمت در این حوزه به
دست آمده است را دچار مشکل کند.
امروزه کارشناسان اقتصادی بر این
باورند که برای کاهش وابستگی اقتصاد و اداره کشور به نفت، تنها راه آن
اجرای مداوم «سیاست های اقتصاد مقاومتی» و «رونق تولید داخل» و به ویژه
«مصرف تولیدات داخلی توسط مردم» است.
*منبع: روزنامه اطلاعات، 18 بهمن 1394